Picks-and-shovels
Beleggen in de toeleveranciers van een goudkoorts in plaats van in de goudzoekers zelf.
Tijdens de Californische goudkoorts van 1849 werden weinig goudzoekers rijk, maar de verkopers van schoppen, houwelen en spijkerbroeken (Levi Strauss!) des te meer. Picks-and-shovels is sindsdien de strategie om niet op de winnaar van een race te wedden, maar op de leveranciers aan álle deelnemers.
In de AI-golf: je hoeft niet te weten of NVIDIA, AMD of een maatwerkchip wint, als je de bedrijven bezit waar ze allemaal langs moeten, de machinemaker (ASML), de fabriek (TSMC), de verpakkers, de stroomketen, de koeling.
De valkuil: ook schoppenverkopers zijn cyclisch. Toen de goudkoorts voorbij was, verkocht niemand meer schoppen, en in de glasvezelcrash van 2000-2002 daalden de toeleveranciers net zo hard als de telecombedrijven. Picks-and-shovels spreidt het wíe-risico, niet het óf-risico van de golf zelf.